- Nie chcę do lekarza! - jęknęłam - Wszystko jest w jak najlepszym porządku. Zagoi się ładnie po paru dniach, ale błagam, tylko nie lekarz - skuliłam się, łkając dyskretnie.
- Leena - westchnął Christopher - Twoja noga jest złamana. Nie zrośnie się ot tak, potrzebujesz pomocy.
Z wielką niechęcią dałam się zaprowadzić do obozowego medyka, który przestawił mi kość, po czym zaczął coś przy niej majstrować. W pewnym momencie coś mnie ohydnie zabolało, więc pisnęłam z bólu. Schowałam twarz w dłoniach, próbując przerwać moje długie, płaczliwe wycie.
Chris patrzył na mnie z pewnym rodzajem troski, a ja miałam ochotę teraz się do niego przytulić i wypłakać. Ach, jak mnie wszystko bolało! Pociągnęłam nosem i jęknęłam, gdy lekarz dotknął mojej nogi.
- Mocno boli? - zapytał.
- Nie, ani trochę! - wykrzyknęłam z ironią w głosie, ale chwilę potem się znów skrzywiłam - Zabandażujesz to wreszcie? Nie wytrzymam! - lamentowałam.
- Spokojnie, już - uspokoił mnie medyk, po czym zabrał się do usztywniania nogi i bandażowania, cokolwiek to tam się z tym robi.
Dostałam prowizoryczne kule, nie takie, jakie zwykłam mieć w NORMALNYM szpitalu.
- Odprowadzisz mnie do domku? - zwróciłam się do Christophera - I przy okazji mnie odwiedzisz...
Christopher? Wena [*]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz