Od Cezara C.D. historii Sophie

Gdy usłyszałem przywitanie głos dziewczyny wyrwał mnie nieco z zamyślenia. Spuściłem na nią wzrok, który wcześniej tkwił gdzieś w chmurach bądź raczej gałęziach nad moją głową.

- Hej - uśmiechnąłem się od razu do niej szeroko

Kiedy nie odwzajemniła tego gestu nieco zbiła mnie z pantałyku ale ja się tak szybko nie zniechęcam. 

- Jestem Cezar, a ty? - zapytałem patrząc w jej jasne oczy

- Sophie - odparła krótko.

- Dobrze, ale czy mi się wydaje czy ty specjalnie urywasz rozmowę? - zapytałem opierając się o drzewo

- Wydaje Ci się - stwierdziła, jednak dalej nie dała się sprowokować do dłuższej wypowiedzi

- No proszę Cię, rzucasz mi dwa słowa myśląc, że się nimi zadowolę - odparłem i prychnąłem udając obrazę jednak nie dałem rady zachować powagi i mimowolnie się uśmiechnąłem 

- Wcale, że nie, to są trzy słowa, a teraz masz ich nawet więcej - odpowiedziała

- Oh, no dobrze, jak sobie chcesz - wywróciłem teatralnie oczami - Przechadzasz się tutaj, że idziesz gdzieś w jakimś konkretnym celu? 

- Przechadzam się tylko - padła odpowiedź

- W takim razie jeśli pozwolisz potowarzyszę Ci i zaszczycę dialogiem ze mną - nie było to pytanie ponieważ jej zdanie w tej kwestii mało mnie obchodziło 

- Jak chcesz - powiedziała wzruszając ramionami i zaczęła podążać dalszą, obraną wcześniej ścieżką. 

Szybko udało mi się ją dogonić i ruszyłem obok. 

- Ładna dzisiaj pogoda co? Wiem, wiem, tani chwyt z rozmową o pogodzie, ale na prawdę nie jest zła w porównaniu do pogody normalną jesienią kiedy to pada jak z cebra i nie da się nigdy wyjść, a nie daj Boże jak są burze to już w ogóle jest masakryczne. Jednak pogody niestety nie można wybrać, a tylko można się do niej dostosować... - i tak zacząłem mój trwający dobre 5 minut monolog

< Sophie?

Przepraszam jeśli źle się posługuję charakterem twojej postaci, ale wolałam się zastosować do opisu niż do tego co wydedukowałam z opowiadania >